Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Η πολιτική δεν είναι μαθηματικά. Αλλά αν δεν καταλαβαίνεις τα μαθηματικά της, χάνεις. Και στην περίπτωση της ελληνικής πολιτικής από το 2019 μέχρι σήμερα, το λάθος είναι καθαρό: παίχτηκε ένα παιχνίδι με λάθος θεωρία. Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε σε μια από τις πιο γνωστές υποθέσεις της πολιτικής οικονομίας: ότι τα κόμματα, όπως έδειξε ο Anthony Downs, λειτουργούν σαν ορθολογικοί «επιχειρηματίες ψήφων» που προσαρμόζουν τις θέσεις τους για να μεγιστοποιήσουν την εκλογική τ

Η αντιπαράθεση μεταξύ του Vladimir Lenin και του Joseph Schumpeter σχετικά με τη φύση του ιμπεριαλισμού παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη στον 21ο αιώνα. Ενώ ο Σουμπέτερ αντιλαμβάνεται τον ιμπεριαλισμό ως κατάλοιπο προ-καπιταλιστικών δομών, ο Λένιν τον θεωρεί ως οργανικό προϊόν της εξέλιξης του καπιταλισμού, ιδιαίτερα στο στάδιο της κυριαρχίας των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου (Lenin, 1917/2008· Schumpeter, 1919/1951).   Η σύγχρονη γεωπολιτική ένταση γύρω από το Ιράν

Η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα μετά το 2010 δεν μπορεί να γραφτεί χωρίς να τεθεί στο επίκεντρο η ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο μακροχρόνιος πρόεδρός της, Γιάννης Παναγόπουλος. Για ένα σημαντικό τμήμα του κόσμου της εργασίας, το πρόσωπό του έχει ταυτιστεί όχι με την αντίσταση αλλά με την υποχώρηση, όχι με την ανασύνταξη αλλά με τη σταδιακή απονεύρωση της συλλογικής ισχύος. Η κριτική που διατυπώνεται εναντίον του δεν είναι προσωπική εμπάθεια· είναι πολιτική και ιστορική

Νοέμβριος 1918:  Ναύτες του Prinzregent Luitpold  ποζάρουν με πινακίδα του “Soldatenrat” («Ζήτω η σοσιαλιστική δημοκρατία») — εμβληματική εικόνα της γερμανικής συμβουλιακής κίνησης (Rätebewegung) Το άρθρο του Brian Peterson με τίτλο Workers’ Councils in Germany, 1918–19: Recent Literature on the Rätebewegung  συνιστά μια από τις πιο συστηματικές και θεωρητικά φορτισμένες παρεμβάσεις στη συζήτηση γύρω από τη Γερμανική Επανάσταση του 1918–1919 και το κίνημα των Εργατικών και Στ

Το παρόν άρθρο υποστηρίζει ότι το φαινόμενο Τραμπ δεν συνιστά ιστορική ανωμαλία, αλλά την ώριμη έκφραση μιας μακράς διαδικασίας αποσύνθεσης του αμερικανικού πολιτισμικού και πολιτικού υποκειμένου. Αξιοποιώντας αφενός το ψυχοδιαγνωστικό πλαίσιο πολιτικής προσωπικότητας του Aubrey Immelman και αφετέρου τη σύγχρονη έρευνα των Zarouali et al. για την ψυχομετρική πολιτική χειραγώγηση, το άρθρο εντάσσει την άνοδο του Τραμπ σε μια ευρύτερη κριτική θεωρητική παράδοση, αυτή της Σχολής

Σε περιόδους ιστορικής καμπής, η πολιτική δεν κρίνεται από τη συμμόρφωσή της στους θεσμούς, αλλά από την ικανότητά της να συγκρούεται μαζί τους. Κι όμως, η σύγχρονη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να έχει επενδύσει σχεδόν αποκλειστικά σε μια ρητορική και πρακτική «θεσμικότητας», η οποία όχι μόνο δεν απαντά στο βάθος της κοινωνικής κρίσης, αλλά λειτουργεί ως υποκατάστατο πολιτικής σοβαρότητας. Η επίκληση των θεσμών, της κανονικότητας και των περιορισμών παρουσιάζεται ως υπευθυνό

Η δημόσια συζήτηση που πυροδοτήθηκε γύρω από τη δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο πολιτισμικής αντιπαράθεσης. Είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης, μέσω της γλώσσας που επιλέγουν και του πλαισίου μέσα στο οποίο εντάσσουν μια δήλωση, συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση ενός νέου – συχνά υπόγειου – κύματος συντηρητισμού στον δημόσιο λόγο. Η ίδια η δήλωση, αποσπασματικά παρουσιασμένη ως «άποψη υ